آن دل که چو موم نرمم آمدبی تو
از بس که بسوخت شرمم آمد بی تو
تادیدهام از دور تُرا شمع توام
زان در دهن آب گرمم آمد بی تو


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۸
گوهر بعدی: شمارهٔ ۲۰