ای صبح دمی به خنده بگشای لبی
تا باز رهم من از چنین تیره شبی
چون از خورشید در دل آتش داری
گر درگیرد دَمِ تو نَبْوَد عجبی


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۸
گوهر بعدی: شمارهٔ ۲۰