گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۲
گوهر بعدی: شمارهٔ ۱۴