بس قصّه که بر خلق شمردم ز غمت
بس قصّه که زیر خاک بردم ز غمت

گر شادی تو در غم این مسکین است
تو شاد بزی که من بمردم ز غمت


گوهر قبلی: شمارهٔ ۲۹
گوهر بعدی: شمارهٔ ۳۱