زلفِ تو به هم در اوفتاده عجب است
گه سرکش و گاه سر نهاده عجب است
جانا! مژهٔ من است در آب مدام
تیرِ مژهٔ تو آب داده عجب است!


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۰
گوهر بعدی: شمارهٔ ۱۲