گیرم که جهان به کام دیدی وشدی
زلف همه دلبران کشیدی و شدی
چیزی که ترا هوا بر آن میدارد
انگار بدان همه رسیدی و شدی


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۱
گوهر بعدی: شمارهٔ ۱۳