عمری به هوس گذاشتی خیز و برو
سر برکِه و مِه فراشتی خیز و برو
زین بیش جهان نمیرسد حصهٔ تو
چون نوبت خویش داشتی خیز و برو


گوهر قبلی: شمارهٔ ۵
گوهر بعدی: شمارهٔ ۷