هر چند که در ره دراز استادی
غبن است که از سر مجاز استادی
چون روح ترا نهایتی نیست پدید
آخر تو به یک پرده چه باز استادی


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱
گوهر بعدی: شمارهٔ ۳