چون لوح دل از دو کون بستردم من
دو کون به زیر پای بسپردم من
ای بس سخنی را که سرم کردی گوی
آمد به گلویم و فرو بردم من


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۲
گوهر بعدی: شمارهٔ ۱۴