جانا دل من خویش به دریا انداخت
خود را به بلا بر سر غوغا انداخت
اندوه همه جهان به تنهائی خورد
پس شادی، اگر هست، به فردا انداخت


گوهر قبلی: شمارهٔ ۱۰
گوهر بعدی: شمارهٔ ۱۲