گر عقل مرا مصلحت اندیش آمد
تا این چه طریقیست که در پیش آمد

روزی صد رَه دلم بجان بیش آمد
آخر متحیر شد و بیخویش آمد


گوهر قبلی: شمارهٔ ۵
گوهر بعدی: شمارهٔ ۷