بر بوی یقین درین بیابان رفتیم
وز عالم تن به عالم جان رفتیم

عمری شب و روز در تفکر بودیم
سرگشته درآمدیم و حیران رفتیم


گوهر قبلی: شمارهٔ ۴
گوهر بعدی: شمارهٔ ۶