۳۲۴ بار خوانده شده

غزل شمارهٔ ۴۳۶

گر شود ریش درون رخنه گر بیرونم
بنمایم به تو کز داغ نهانت چونم

هرچه دارم من مهجور ز عشقت بادا
روزی غیر به غیر از غم روز افزونم

وصلت ار خاصهٔ عاشق نبود روز جزا
لیلی از شوق زند نعره که من مجنونم

خونم آمیخته با مهر غیوری که اگر
بیند این واقعه در خواب بریزد خونم

دی به دشنام گذشت از من و امروز به خشم
از بدآموزی امروز بسی ممنونم

نامه‌ای خواند و درید آن مه پرکار و برفت
دل به صد راز نهان ماندن آن مضمونم

محتشم در سخن این خسرویم بس که شده
خلعت آن قد موزون سخن موزونم
اگر سوالی داری، اینجا بپرس.
این گوهر را بشنوید

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل شمارهٔ ۴۳۵
گوهر بعدی:غزل شمارهٔ ۴۳۷
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.