سهراب سپهری : ما هیچ، ما نگاه
تنهای منظره
کاج های زیادی بلند.
مولوی : دفتر اول
بخش ۱۱۷ - در بیان آنک جنبیدن هر کسی از آنجا کی ویست هر کس را از چنبرهٔ وجود خود بیند تابهٔ کبود آفتاب را کبود نماید و سرخ سرخ نماید چون تابه‌ها از رنگها بیرون آید سپید شود از همه تابه‌های دیگر او راست‌گوتر باشد و امام باشد
دید احمد را ابوجهل و بگفت
نظامی گنجوی : خردنامه
بخش ۴۰ - رسیدن نامه اسکندر به مادرش
مغنی یک امشب برآواز چنگ
کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۲۰
مرد رک باش و بختی خو کن
حکیم نزاری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۲
اگر مفارقت ای دوست بر تو آسان است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۵۶
بدو بودم شبی، افسانه آن شب بگوییدم
احمد شاملو : در آستانه
سِفْرِ شُهود
زمین را انعطافی نبود
عنصری بلخی : بحر متقارب
شمارهٔ ۲۸
سزد ار چه او نیز تکبر کند
هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۶۲
دردا! که باز ما را دردی عجب رسیده
مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۸۲۲
ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من
فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۸
گرنه سودای یار داشتمی
سعدی : مثنویات
شمارهٔ ۴۱ - حکایت
الا گر بختمند و هوشیاری
محتشم کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲
آن دست که نخل قد آدم ریزد
پروین اعتصامی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸
سر و عقل گر خدمت جان کنند
سهراب سپهری : آوار آفتاب
محراب
تهی بود و نسیمی.
سلمان ساوجی : قطعات
قطعه شمارهٔ ۸۱
دین پناها کی روا باشد که خلق از مستزاد
همام تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲
این زاب وخاک نیست که جانی مصور است
مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۶
من شیشه زنم بر آن دل سنگ خوشش
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شمارهٔ ۳۶۵
از شیرینی چون به سخن بنشینی
نظامی گنجوی : مخزن الاسرار
بخش ۳۹ - داستان عیسی
پای مسیحا که جهان می‌نبشت
مجموعه مناجات های خمس عشر از امام سجاد علیه السلام