درباره عبدالقادر گیلانی

عبدالقادر گیلانی (جیلانی) (تولد ۴۷۰ الی ۴۹۱ - وفات ۵۶۰ الی ۵۶۲ ه.ق) از مشایخ صوفیه و مؤسس سلسله تصوف قادریه است. وی در شعر تخلص «محیی» را اختیار کرده بوده و دیوان شعرش به «دیوان غوث اعظم» معروف است.
غزلیات عبدالقادر گیلانی به همت آقای سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

عبدالقادر گیلانی
غزلیات
شمارهٔ ۱ - روزگار دل شمارهٔ ۲ - پیرکنعان شمارهٔ ۳ - بلبل شوریده شمارهٔ ۴ - همت مردانه شمارهٔ ۵ - وعده دیدار شمارهٔ ۶ - آه مردم شمارهٔ ۷ - هرچه خواهی بطلب شمارهٔ ۸ - غم مخوری شمارهٔ ۹ - می صافی شمارهٔ ۱۰ - همره بادصبا شمارهٔ ۱۱ - پای دل شمارهٔ ۱۲ - شب وصل حبیب شمارهٔ ۱۳ - زلال رحمت حق شمارهٔ ۱۴ - الله گو شمارهٔ ۱۵ - درد بی حدّ شمارهٔ ۱۶ - آه از آن ساعت شمارهٔ ۱۷ - آرزو دارم شمارهٔ ۱۸ - بلای ناگهان شمارهٔ ۱۹ - شیوه شیرین شمارهٔ ۲۰ - چون برقع بر اندازد شمارهٔ ۲۱ - حضور درد شمارهٔ ۲۲ - شرح جور یار شمارهٔ ۲۳ - طعنه بدخواه شمارهٔ ۲۴ - سرمست صبغت الله شمارهٔ ۲۵ - خاکستری شمارهٔ ۲۶ - فرهاد و بیستون شمارهٔ ۲۷ - دارم امید شمارهٔ ۲۸ - عشق حق شمارهٔ ۲۹ - آرزوی یار شمارهٔ ۳۰ - تجلّی جمال شمارهٔ ۳۱ - جانب گلشن شمارهٔ ۳۲ - دل مجروح شمارهٔ ۳۳ - خیمه به محشر شمارهٔ ۳۴ - نورایمان شمارهٔ ۳۵ - سیّد انبیاء شمارهٔ ۳۶ - همه شب شمارهٔ ۳۷ - نومید مشو شمارهٔ ۳۸ - شام بشارت شمارهٔ ۳۹ - غافل از احوال مظلومان شمارهٔ ۴۰ - چونکه یوسف نیست شمارهٔ ۴۱ - باده جان شمارهٔ ۴۲ - ازدست عشق شمارهٔ ۴۳ - سرمه چشم فلک شمارهٔ ۴۴ - دل زنگار خورده شمارهٔ ۴۵ - حسن یوسف شمارهٔ ۴۶ - خانه عشق شمارهٔ ۴۷ - پهلوی دل شمارهٔ ۴۸ - شرح عاشقی شمارهٔ ۴۹ - من محمّدیم شمارهٔ ۵۰ - ای خوش آن روز شمارهٔ ۵۱ - مرغ آتش خواره شمارهٔ ۵۲ - درباغ رضوان شمارهٔ ۵۳ - مکن از خواب بیدارم شمارهٔ ۵۴ - حضرت بیچون شمارهٔ ۵۵ - بی ماه روی تو شمارهٔ ۵۶ - همی خواهم کاو بینم شمارهٔ ۵۷ - قلعه روحانیان شمارهٔ ۵۸ - یارمستقیم شمارهٔ ۵۹ - نسیم رضوان شمارهٔ ۶۰ - اندر سایه طوبی شمارهٔ ۶۱ - نشان یار می جویم شمارهٔ ۶۲ - قلندرخانه عشق شمارهٔ ۶۳ - محی دل افگار شمارهٔ ۶۴ - ناله های من شمارهٔ ۶۵ - مجال صحبت در خلوت شمارهٔ ۶۶ - طلب آمرزش شمارهٔ ۶۷ - جمال یار شمارهٔ ۶۸ - گرتو طلبی داری شمارهٔ ۶۹ - یار کو؟ شمارهٔ ۷۰ - من که ام! شمارهٔ ۷۱ - دل پرغم شمارهٔ ۷۲ - دل زار شمارهٔ ۷۳ - برون آ شهسوارا شمارهٔ ۷۴ - بی وفا