غزل ۱۳۲

0
حاشیه

چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت
ز ابر دیده کنارم به اشک تر می‌گشت

ز شور عشق تو در کام جان خسته من
جواب تلخ تو شیرینتر از شکر می‌گشت

خوی عذار تو بر خاک تیره می‌افتاد
وجود مرده از آن آب جانور می‌گشت

اگر مرا به زر و سیم دسترس بودی
ز سیم سینه تو کار من چو زر می‌گشت

دل از دریچه فکرت به نفس ناطقه داد
نشان حالت زارم که زارتر می‌گشت

ز شوق روی تو اندر سر قلم سودا
فتاد و چون من سودازده به سر می‌گشت

ز خاطرم غزلی سوزناک روی نمود
که در دماغ فراغ من این قدر می‌گشت
حاشیه ای برای این گوهر بنویس
با صدای سودابه مهیجی بشنوید:


این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.


گوهر قبلی: غزل ۱۳۱
گوهر بعدی: غزل ۱۳۳
مجموعه مناجات های خمس عشر از امام سجاد علیه السلام