۳۵۴ بار خوانده شده

رباعی شمارهٔ ۴۹

چون سایهٔ دوست بر زمین می‌افتد
بر خاک رهم ز رشک کین می‌افتد

ای دیده، تو کام خویش، باری، بستان
روزیت که فرصتی چنین می‌افتد
اگر سوالی داری، اینجا بپرس.
این گوهر را بشنوید

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:رباعی شمارهٔ ۴۸
گوهر بعدی:رباعی شمارهٔ ۵۰
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.